Ludwik Henryk Jakub Sobieski ,, Fanfanik'' urodzony 2 XI 1667 w Paryżu był pierworodnym synem króla Jana III Sobieskiego. Z jego osobą ojciec wiązał swoje plany dynastyczne w Rzeczypospolitej, których to planów nigdy nie udało się Sobieskim zrealizować. Według relacji współczesnych Jakub był: drobny wzrostem, cienki, chudy, szpetnej twarzy, ułomny, piskliwego głosu - słowem bardzo delikatny i zniewieściały. Inna opinia o królewiczu pochodzi z XIX wieku: nieco ułomny, niski, brzydki, mówiący cienkim głosem, figura nieprzyjemna, niesympatyczna, nie lubiąca ludzi i nie lubiana od nich, moc chciwy pieniędzy. Co do przymiotów moralnych, uważało się Jakuba za osobę pobożną, takt w mówieniu, wspaniałość i hojność posuwaną niekiedy do rozrzutności, a nade wszystko staranne wykształcenie. Niestety wad było więcej i dużo częściej o nich mówiono: "ambitny, pragnący władzy ale nie potrafiący walczyć o nią otwarcie i śmiało, dążyć do niej siłą lub zasługą, a w najlepszym tylko razie pełzać do niej przekupstwem lub intrygom". W oczach współczesnych kompromitowały Jakuba nieudane zabiegi matrymonialne. W Polsce rozgłaszano złośliwe pogłoski o potwornej degeneracji i rzekomych zboczeniach królewicza: "w mężczyznach się kocha, aż strach o tym myśleć".
Jakub był tylko synem hetmańskim, a nie księciem krwi. Stan urodzenia wpłynął na sytuację w rodzinie, wynikały z tego powodu konflikty między nim, a rodzicami i rodzeństwem. Z powodu niskich apanaży książę prowadził żywot nieodpowiedni swej kondycji mając szczupły dwór i mało pieniędzy. Zła sytuacja skłoniła Jakuba do haniebnego czynu, który jeszcze bardziej przyczynił się do niepopularności jego osoby. Gdy skarbnik króla Wolczyński odmówił pożyczenia królewiczowi pieniędzy, ten postanowił zemścić się na nim. Zorganizował zasadzkę , w której skarbnik miał zginąć. Podstęp się nie udał, a sprawa wkrótce stała się głośna. Wbrew oczekiwaniom Sobieski wcale się nie bronił, jeszcze odgrażał rodzicom, że przemocą zagarnie ojcowskie skarby, zabije braci, uwięzi królową swą matkę, a wreszcie ukoronuje się przemocą. W walce o koronę Jakub był zdolny do najgorszych czynów. Potrafił zjednywać sobie stronników dzięki darowi dyplomatycznej zręczności. Jakubowi zawdzięczamy też polskość na Śląsku, w Oławie. Kronika miasta wspomina go jako dobrego gospodarza, który rozwinął gospodarkę, budownictwo i rzemiosło. Miał ludzki stosunek do swych poddanych i był osobą bardzo tolerancyjną w stosunku do innych wyznań. W ciągu siedemdziesięcioletniego życia spotkało Jakuba więcej przykrości niż radości. Korona, do której był przygotowany od najmłodszych lat, umknęła trzy razy. Musiał znosić upokorzenia od władz cesarskich w sprawie swego zastawu oławskiego. Był tułaczem przeszkadzającym zarówno królowi polskiemu, jak i cesarzowi. Przeżył śmierć najbliższych: matki, braci, siostry, żony i dwóch córek. Pod koniec swojego życia powrócił do rodzinnej Żółkwi, gdzie zmarł 19 grudnia 1737 o godzinie 11 wieczorem.
|
ierwszy zamek w Oławie został zbudowany prawdopodobnie pod koniec XIII wieku. Posiadał on dwa przejazdy bramne, z których jeden połączony był z fortyfikacjami miejskimi. Twierdza znajdowała się w południowo-zachodniej części organizmu miejskiego i została zniszczona w wyniku wojen husyckich w 1428. W okresie 1359-98 z polecenia księcia Ludwika I w północnej części miasta wzniesiono nowe założenie obronne. Posiadało ono plan trapezoidalny z kamienno-ceglaną wieżą o wysokości 20 metrów i podstawie opartej na planie regularnego prostokąta o bokach 6x7 metrów. Pod koniec XVI wieku, za panowania księcia Fryderyka, włoski architekt Bernard Niuron nadał rezydencji formy renesansowe. Rozbudowano wówczas przestrzeń mieszkalną, a wieżę przykryto hełmem. Modernizowano też fortyfikacje, otaczając zabudowania obwałowaniami ziemnymi z czterema narożnymi bastejami. W drugiej połowie XVII wieku włoscy budowniczowie Carlo Rossi i Luca Giovani dokonali barokowej przebudowy zamku dla księcia wołowskiego Christiana oraz jego żony księżnej Luizy von Anhalt. Powstała wtedy czterokondygnacyjna część budowli, zwana pałacem księżnej Luizy, posiadająca od strony dziedzińca otwartą arkadową loggię, zaś od frontu misternie zdobiony portal z herbem księżnej. Basteje zastąpiono bastionami, a na miejscu zasypanych fos założono barokowe ogrody. W latach 1697-1737 księstwo oławskie tytułem zastawu znalazło się w rękach Jadwigi Elżbiety, córki elektora Palatynatu i żony Jakuba Sobieskiego, syna pogromcy Turczynów - króla Jana III. W tym czasie powstało dodatkowe piętro w północnej galerii, powiększono też bibliotekę i zbudowano dodatkowe pomieszczenia gospodarcze. Wiek XIX przyniósł stopniowy upadek świetności rezydencji, którą odtąd wykorzystywano jako szpital wojskowy, magazyny, urzędy, a nawet piekarnię. W okresie 1833-34 zakwalifikowano do rozbiórki 2/3 całego założenia. Dalsze zniszczenia przyniosła II wojna światowa. Odbudowę części obiektu przeprowadzono w latach 1952-58, a pozostałości północnego skrzydła mieszkalnego z wieżą bramną wyburzono w latach 70-ych ubiegłego wieku. Obecnie w zamku mieszczą się siedziby Urzędu Miejskiego.
rozległego kompleksu zamkowego do dziś zachował się czterokondygnacyjny gmach mieszkalny, ustawiony w południowej części dawnego dziedzińca. Od strony miasta krasi go ujęty w zdobione boniowane pilastry portal pierwotnej bramy wjazdowej. Krótsze elewacje budynku wieńczą barokowe, bogato dekorowane szczyty. Wewnątrz mieści się Sala Rycerska, dawniej z wystawnym wystrojem barokowym, obecnie ze sztukateriami artysty plastyka Pasternaka. Widać, że budynek niedawno przechodził malowanie, które nadało mu bardzo ładną szatę zewnętrzną, choć po tych wszystkich przebudowach i modernizacjach z zamkiem średniowiecznym wspólną ma on już chyba tylko nazwę. 
ława położona jest około 25 km na południowy wschód od Wrocławia, przy drodze łączącej Wrocław z Opolem. Przez miasto prowadzi linia kolejowa Wrocław-Opole-Katowice-Kraków. Pociągi jeżdżą dość często. Z dworca PKP do zamku jest około 20 minut spaceru w kierunku północnym. 
