STRONA GŁÓWNA

ZA GRANICĄ

MINIGALERIA

MAPKI

KSIĘGA GOŚCI

LITERATURA

KONTAKT
BARANÓW SANDOMIERSKI

BARCIANY

BARDO ŚLĄSKIE

BĄKOWA GÓRA

BESIEKIERY

BĘDZIN

BIERUTÓW

BIESTRZYKÓW

BOBOLICE

BOBROWNIKI

BODZENTYN

BOLESTRASZYCE

BOLKÓW

BORYSŁAWICE ZAMKOWE

BROCHÓW

BRODNICA

BRZEG

BUKOWIEC

BYDLIN

BYSTRZYCA KŁODZKA

CHĘCINY

CHOJNICA

CHOJNIK

CIECHANÓW

CIESZÓW

CIESZYN

CZARNY BÓR

CZERNA

CZERNINA

CZERSK

CZĘSTOCHOWA

CZOCHA

CZORSZTYN

DĄBROWA

DĄBRÓWNO

DRZEWICA

DZIAŁDOWO

DZIERZGOŃ

FREDROPOL (KORMANICE)

GDAŃSK

GIŻYCKO

GLIWICE

GŁOGÓW

GNIEW

GNIEWOSZÓW Z.SZCZERBA

GOLUB-DOBRZYŃ

GOŁAŃCZ

GOLCZEWO

GOŁUCHÓW

GOŚCISZÓW

GÓRA

GRODZIEC

GRÓDEK

GRUDZIĄDZ

GRZĘDY

GRZMIĄCA z.ROGOWIEC

INOWŁÓDZ

JANOWICE WIELKIE z.BOLCZÓW

JANOWIEC

JAWOR

JEZIORO GÓRECKIE

KAMIENIEC ZĄBKOWICKI

KAMIENNA GÓRA

KARPNIKI

KAZIMIERZ DOLNY

KĘTRZYN

KĘTRZYN - KOŚCIÓŁ

KIELCE

KLICZKÓW

KŁODZKO

KOŁO

KONARY

KONIN-GOSŁAWICE

KORZKIEW

KOWALEWO POMORSKIE

KOŹMIN WLKP.

KÓRNIK

KRAKÓW

KRAPKOWICE

KRAPKOWICE - OTMĘT

KRASICZYN

KRĘPCEWO

KRUSZWICA

KRZYŻNA GÓRA

KRZYŻTOPÓR

KSIĄŻ WIELKI

KUROZWĘKI

KWIDZYN

LEGNICA

LIDZBARK WARMIŃSKI

LIPA

LUBIN

LUTOMIERSK

ŁAGÓW

ŁĘCZYCA

ŁOWICZ

MAJKOWICE

MALBORK

MAŁA NIESZAWKA

MIĘDZYLESIE

MIĘDZYRZECZ

MIRÓW

MOKRSKO

MOSZNA

MSTÓW

MUSZYNA

MYŚLENICE

NAMYSŁÓW

NIDZICA

NIEDZICA

NIEMCZA

NIEMODLIN

NIEPOŁOMICE

NOWY SĄCZ

NOWY WIŚNICZ

ODRZYKOŃ

OGRODZIENIEC (PODZAMCZE)

OJCÓW

OLEŚNICA

OLSZTYN (JURA)

OLSZTYN (WARMIA)

OLSZTYNEK

OŁAWA

OŁDRZYCHOWICE KŁODZKIE

OPOCZNO

OPOLE GÓRKA

OPOLE OSTRÓWEK

OPORÓW

OSSOLIN

OSTRĘŻNIK

OSTRÓDA

OSTRÓW LEDNICKI

OTMUCHÓW

PABIANICE

PANKÓW

PASTUCHÓW

PIESKOWA SKAŁA

PIOTRKÓW TRYBUNALSKI

PIOTRKÓW-BYKI

PIOTROWICE ŚWIDNICKIE

PŁAKOWICE

PŁOCK

PŁONINA

PŁOTY

PODZAMCZE z.OGRODZIENIEC

PODZAMCZE PIEKOSZOWSKIE

POKRZYWNO

POŁCZYN-ZDRÓJ

POZNAŃ

PRABUTY

PROCHOWICE

PROSZÓWKA z.GRYF

PRZEMYŚL

PRZEWODZISZOWICE

PSZCZYNA

PYZDRY

RABSZTYN

RACIĄŻEK

RADŁÓWKA

RADOM

RADZIKI DUŻE

RADZYŃ CHEŁMIŃSKI

RAJSKO

RAKOWICE WIELKIE

RATNO DOLNE

RAWA MAZOWIECKA

RESKO

ROGÓW OPOLSKI

ROŻNÓW ZAMEK DOLNY

ROŻNÓW ZAMEK GÓRNY

RYBNICA

RYBNICA LEŚNA

RYCZÓW

RYDZYNA

RYTWIANY

RZĄSINY

SANDOMIERZ

SANOK

SIEDLĘCIN

SIEDLISKO

SIERADZ

SIERAKÓW

SIEWIERZ

SMOLEŃ

SOBKÓW

SOBOTA

SOCHACZEW

SOSNOWIEC

SREBRNA GÓRA

STARA KAMIENICA

STARE DRAWSKO

STARY SĄCZ

STRZELCE OPOLSKIE

SULEJÓW

SZAMOTUŁY

SZCZECIN

SZTUM

SZUBIN

SZYDŁÓW

SZYMBARK

ŚCINAWKA GÓRNA

ŚWIDWIN

ŚWIEBODZIN

ŚWIECIE n.WISŁĄ

ŚWIECIE k.LEŚNEJ

ŚWINY

TORUŃ

TORUŃ z.DYBÓW

TUCZNO

TYNIEC

UDÓRZ

UJAZD k.TOMASZOWA

UJAZD KRZYŻTOPÓR

UNIEJÓW

URAZ

WAŁBRZYCH z.KSIĄŻ

WAŁBRZYCH z.STARY KSIĄŻ

WAŁBRZYCH z.NOWY DWÓR

WARSZAWA z.KRÓLEWSKI

WARSZAWA z.UJAZDOWSKI

WĄBRZEŹNO

WENECJA

WĘGIERKA

WĘGORZEWO

WIELICZKA

WIELKA WIEŚ

WIERZBNA

WITKÓW

WLEŃ

WOJNOWICE

WOJSŁAWICE

WROCŁAW

WROCŁAW LEŚNICA

WYSZYNA

ZAGÓRZ

ZAGÓRZE ŚLĄSKIE

ZAŁUŻ

ZĄBKOWICE ŚLĄSKIE

ZBĄSZYŃ

ZŁOTORIA k.TORUNIA

ŹRÓDŁA

ŻAGAŃ

ŻARY

ŻELAZNO

ŻMIGRÓD


IMG BORDER=1 style=

ZAMEK W UNIEJOWIE, WIDOK OD WSCHODU



ajstarsze zachowane dokumenty wzmiankujące cas­trum w Unie­jo­wie po­cho­dzą z 1339 ro­ku i od­no­szą się do o­pi­su znisz­czeń spo­wo­do­wa­nych przez na­jazd krzy­żac­ki, ja­ki pu­sto­szył zie­mie pol­skie la­tem 1331 ro­ku. Opis ten do­ty­czy drew­nia­nej jesz­cze wa­row­ni wznie­sio­nej przy­pusz­czal­nie w XII wie­ku przez nie­zna­nych dziś fun­da­to­rów. Bu­do­wę mu­ro­wa­ne­go za­ło­że­nia o­bron­ne­go łą­czyć na­to­miast na­le­ży z oso­bą ar­cy­bis­ku­pa gnieź­nień­skie­go Ja­ro­sła­wa Bo­go­rii ze Skot­nik, z któ­re­go ini­cja­ty­wy wznie­sio­no śre­dnio­wie­czne sie­dzi­by w Ło­wi­czu, Opa­tów­ku pod Ka­li­szem i w Ka­mie­niu na Kraj­nie. Wy­sta­wio­ny w la­tach 1350-65 za­mek sta­no­wić miał u­zu­peł­nie­nie sys­te­mu ka­zi­mie­rzow­skich twierdz gra­nicz­nych, bro­niąc wraz z Łę­czy­cą, Sie­ra­dzem i Ko­łem do­stę­pu do cen­trum pań­stwa od pół­no­cy i od pół­noc­ne­go-za­cho­du. Po­sia­dał więc on wy­bit­nie mi­li­tar­ny cha­rak­ter, co nie u­ra­to­wa­ło go jed­nak przed zdo­by­ciem i spląd­ro­wa­niem w ro­ku 1381 przez Ber­nar­da z Gra­bo­wa, zbroj­nie do­ma­ga­ją­ce­go się spad­ku po swo­im bra­cie, sta­roś­cie u­nie­jow­skim Peł­ce. W po­ło­wie XV wie­ku za­mek pod­da­no grun­tow­nej prze­bu­do­wie i do­dat­ko­wo u­for­ty­fi­ko­wa­no, co i tym ra­zem nie prze­szko­dzi­ło w za­ję­ciu go w 1492 ro­ku przez Waw­rzyń­ca Koś­mid­ra Grusz­czyń­skie­go z Iwa­no­wic, to­czą­ce­go z ar­cy­bis­ku­pem Zbig­nie­wem Oleś­nic­kim pry­wat­ną woj­nę o Koź­min. W tym cza­sie bu­dow­la prócz za­dań re­zy­den­cjal­nych i obron­nych peł­ni­ła też fun­kcję koś­ciel­ne­go ar­chi­wum o­raz bi­blio­te­ki - w Unie­jo­wie od­by­wa­ły się zja­zdy du­cho­wień­stwa, a w trak­cie woj­ny trzy­na­sto­let­niej na zam­ku trzy­ma­no cen­ne kosz­to­wno­ści i re­lik­wie. Po­nad­to mie­ści­ło się tu­taj wię­zie­nie dla in­no­wier­ców i nie­po­słusz­nych księ­ży, ale nie tyl­ko. Jed­nym ze świec­kich lo­ka­to­rów te­go przy­byt­ku był gdań­ski rzeź­biarz Hans Brandt ska­za­ny w 1485 za uciecz­kę z pie­niędz­mi, ja­kie o­trzy­mał od Zbig­nie­wa Oleś­nic­kie­go ty­tu­łem zle­ce­nia na wy­ko­na­nie na­grob­ka św. Woj­cie­cha dla ka­ted­ry w Gnieź­nie. Nie­ucz­ci­wy ar­ty­sta schro­nił się w Pru­sach, gdzie zo­stał zła­pa­ny, a na­stęp­nie o­sa­dzo­ny w unie­jow­skim wię­zie­niu, w któ­rym swe dzie­ło u­koń­czył.


ZAMEK OD STRONY PARKU, ELEWACJA ZACHODNIA Z TARASEM OGRODOWYM



W początkowym okresie funkcjonowania zamku jed­nym z je­go pod­sta­wo­wych za­dań by­ła o­chro­na skar­bów koś­cio­ła gnieź­nień­skie­go prze­cho­wy­wa­nych tu­taj pod­czas roz­ru­chów spo­łecz­nych i wo­jen. Do XVI wie­ku wy­ko­rzy­sty­wa­no go do te­go ce­lu aż dzie­się­cio­krot­nie. Dla przy­kła­du, w ro­ku 1454, gdy wy­buch­ła woj­na z Za­ko­nem Krzy­żac­kim, po­miesz­czo­ny w kil­ku skrzy­niach skarb bis­ku­pa skła­dał się z sześ­ciu bo­ga­to zdo­bio­nych or­na­tów, kil­ku dro­gich kap da­ro­wa­nych przez mo­nar­chów, mon­stran­cji, kie­li­chów li­tur­gicz­nych, kosz­tow­nych ka­mie­ni, pa­sto­ra­łów, czte­rech bry­łek zło­ta, ksiąg oraz kil­ku­na­stu re­lik­wii świę­tych. Spo­śród o­wych re­lik­wii naj­bar­dziej cen­ne by­ły: gło­wa i rę­ka św. Woj­cie­cha, gło­wa św. Ge­re­ona, rę­ka św. Sta­ni­sła­wa, a tak­że re­lik­wie je­de­na­stu dzie­wic - to­wa­rzy­szek św. Ur­szu­li mę­czen­ni­cy.



ZAMEK NA RYCINIE E. RACZYŃSKIEGO, WSPOMNIENIA WIELKOPOLSKI TO JEST WOJEWÓDZTW POZNAŃSKIEGO, KALISKIEGO I GNIEŹNIEŃSKIEGO 1842


DRZEWORYT MUELLERA WG RYSUNKU KOSTRZEWSKIEGO, TYGODNIK ILUSTROWANY 1860


1525 roku zamek został częściowo znisz­czo­ny przez po­żar. Dzie­sięć lat za­ję­ła sta­roś­cie Sta­nis­ła­wo­wi z Go­mo­li­na je­go od­bu­do­wa, pod­czas któ­rej sta­ro­świec­ki go­tyk za­stą­pio­no sza­tą re­ne­san­so­wą, a cha­rak­ter o­bron­ny u­stą­pił wy­mo­gom re­zy­den­cjal­nym. Osta­tecz­nie za­sad­ni­czą część cech wa­row­nych gmach u­tra­cił w pier­wszej po­ło­wie XVII wie­ku, gdy z ini­cja­ty­wy Ja­na Wę­ży­ka (1627-39) i Ma­cie­ja Łu­bień­skie­go (1641-52) na­da­no mu for­mę wcze­sno­ba­ro­ko­wej re­zy­den­cji. Dro­bne re­mon­ty, spo­wo­do­wa­ne prze­de wszys­tkim znisz­cze­nia­mi po­to­pu szwedz­kie­go i woj­ną kró­la ze Sta­nis­ła­wem Lu­bo­mir­skim, pro­wa­dzo­ne by­ły w Unie­jo­wie jesz­cze przez bis­ku­pa Krzy­szto­fa An­to­nie­go Szem­be­ka w po­ło­wie XVIII stu­le­cia, choć swe pod­sta­wo­we zna­cze­nie sie­dzi­by pry­ma­sów za­mek u­tra­cił je­szcze pod ko­niec wie­ku XVII, kie­dy du­cho­wni ksią­żę­ta prze­nie­śli swe dwo­ry do Ło­wi­cza i Skier­nie­wic. Po se­ku­la­ry­za­cji dóbr koś­ciel­nych przez wła­dze prus­kie w 1796 ro­ku zna­czna część wa­row­ni zo­sta­ła o­pusz­czo­na i do­pie­ro w ro­ku 1836 rząd car­ski prze­ka­zał ją, wraz z ty­tu­łem hra­bie­go, estoń­skie­mu ge­ne­ra­ło­wi Ka­ro­lo­wi Toll, ja­ko­by w na­gro­dę za za­słu­gi w tłu­mie­niu po­wsta­nia lis­to­pa­do­we­go. No­wy właś­ci­ciel praw­do­po­do­bnie nig­dy zam­ku nie od­wie­dził. Osiadł tu je­go syn Ale­ksan­der, któ­ry do­ko­nał nie­zbęd­nych re­mon­tów i mod­nie u­kształ­to­wał ro­man­ty­czny zes­pół par­ko­wy. Ro­dzi­na Ale­ksan­dra na trwa­łe zwią­za­ła się z tym miej­scem, czę­ścio­wo się spo­lo­ni­zo­wa­ła i po­zo­sta­wa­ła w Unie­jo­wie do koń­ca I woj­ny świa­to­wej (póź­niej je­den z jej człon­ków zgi­nął na­wet w Po­wsta­niu War­szaw­skim). W dwu­dzie­sto­le­ciu mię­dzy­wo­jen­nym w zam­ku fun­kcjo­no­wa­ła szko­ła z pen­sjo­na­tem, a pod­czas o­ku­pa­cji wy­ko­rzy­sty­wa­no go na po­trze­by skła­do­wa­nia zbo­ża i wę­gla. Trzy­ma­no tu­taj rów­nież du­że ilo­ści so­li, któ­ra wża­rła się w śre­dnio­wie­czne mu­ry i do dziś ni­szczy ich stru­ktu­rę. W la­tach 1956-67 gmach wy­re­mon­to­wa­no, a na­stę­pnie a­dap­to­wa­no na ar­chi­wum, póź­niej zaś na o­biekt ho­te­lo­wo-ga­stro­no­mi­czny. Tę fun­kcję peł­ni on do dziś.


RYSUNEK J. OLSZEWSKIEGO Z 1904 ROKU



W inwentarzu archidiecezji gnieźnieńskiej z 1685 roku zapisano: Doj­ście od zam­ku do mia­sta pro­wa­dzi­ło po­przez zwo­dzo­ny most na War­cie i dru­gi most przez fo­sę. Z dzie­dziń­ca po le­wej stro­nie pro­wa­dzi­ło wej­ście do piw­nic, gdzie prze­cho­wy­wa­no trun­ki; rów­nież wej­ście do iz­by skar­bo­wej. I z niej do skarb­ca - da­lej po pra­wej stro­nie wej­ście do spi­żar­ni, spich­le­rza o­raz do kuch­ni. Na pier­wsze pię­tro pro­wa­dzi­ły dę­bo­we scho­dy, znaj­do­wa­ły się tam po jed­nej stro­nie dwa po­ko­je i al­kierz - po dru­giej po­kój i iz­ba sto­ło­wa. Na dru­gim pię­trze sa­la, a z niej wej­ście do po­koi na­roż­nych; po prze­ciw­nej stro­nie dwa po­ko­je o­raz ka­pli­ca, z któ­rej przej­ście gan­kiem do wie­ży ma­ją­cej ze­gar, dwie ko­pu­ły z bla­chy i krzyż.



ELEWACJA ZACHODNIA NA FOTOGRAFII Z OKRESU OKUPACJI HITLEROWSKIEJ


IMG BORDER=1 style=

ELEWACJA POŁUDNIOWA, STAN OBECNY



amek arcybiskupów gnieźnieńskich zbudowano na za­cho­dnim brze­gu rze­ki War­ty, na sztu­cznie u­sy­pa­nym kop­cu ziem­nym, kil­ka­dzie­siąt me­trów od jej o­bec­ne­go ko­ry­ta. Naj­star­sza wa­row­nia Ja­ro­sła­wa Skot­nic­kie­go zaj­mu­je cen­tral­ną część o­bec­ne­go za­ło­że­nia. Skła­da­ła się ona z czwo­ro­bocz­nej li­nii u­moc­nień o bo­kach 23x29 me­trów, z prze­lo­tem bram­nym (1) w po­łud­nio­wym od­cin­ku mu­ru, a tak­że z przy­le­ga­ją­ce­go do za­chod­niej kur­ty­ny trzy­pię­tro­we­go bu­dyn­ku miesz­kal­ne­go (2), do któ­re­go od stro­ny dzie­dziń­ca do­sta­wio­no ka­pli­cę (3). Do­mi­nan­tę zam­ku, a za­ra­zem je­go naj­waż­niej­szy punkt o­bro­ny sta­no­wi­ła cy­lin­dry­czna wie­ża (4) o wy­so­ko­ści 25 i śred­ni­cy 9 me­trów, usy­tu­owa­na po­za li­cem mu­rów w po­ło­wie kur­ty­ny wscho­dniej. Tak u­kształ­to­wa­ne za­ło­że­nie ce­cho­wa­ło się zwar­tą kon­stru­kcją i sto­sun­ko­wo nie­wiel­ką ska­lą, je­go po­wierz­chnia bo­wiem nie prze­kra­cza­ła 700 me­trów kwa­dra­to­wych. W po­ło­wie XV stu­le­cia do za­cho­dnie­go skrzy­dła do­sta­wio­no w na­ro­żach dwie czwo­ro­bocz­ne, trzy­kon­dy­gna­cyj­ne wie­że miesz­kal­ne (5). Po­nad­to, umiesz­czo­ny w kur­ty­nie po­łu­dnio­wej wjazd na dzie­dzi­niec wzmoc­nio­no czwo­ro­bo­czną wie­żą bram­ną (6), a ca­łość o­to­czo­no nis­kim mu­rem zew­nę­trznym two­rząc mię­dzy­mu­rze (7) o sze­ro­ko­ści 6,5 me­tra. W kon­se­kwen­cji tych zmian cał­ko­wi­ta po­wierz­chnia zam­ku wzro­sła do o­ko­ło 1350 me­trów kwa­dra­to­wych.


REKONSTRUKCJA ZAMKU PO ROZBUDOWIE Z POŁOWY XV WIEKU, J. SALM LEKSYKON ZAMKÓW W POLSCE


latach 1525-1534 z inicjatywy Stanisława z Gomolina wznie­sio­no bu­dy­nek miesz­kal­ny w kształ­cie li­te­ry L (8) łą­czą­cy prze­jazd bram­ny z wie­żą głów­ną, któ­rą nad­bu­do­wa­no o ko­lej­ną kon­dy­gna­cję. W no­wym gma­chu u­rzą­dzo­no m.in. ka­pli­cę z pię­kną po­li­chro­mią, częś­cio­wo za­cho­wa­ną do cza­sów o­bec­nych. Na po­cząt­ku XVII wie­ku za­bu­do­wa­no prze­strzeń mię­dzy­mu­rza (9) mię­dzy wie­żą po­łu­dnio­wo-za­cho­dnią a basz­tą bram­ną. W ten spo­sób po­wsta­ło krót­kie skrzy­dło po­łu­dnio­we o ce­chach ar­chi­te­ktu­ry na­wią­zu­ją­cych do wcze­sne­go ba­ro­ku, ko­re­spon­du­ją­ce wy­stro­jem z de­ko­ro­wa­nym w tym sa­mym sty­lu por­ta­lem wjaz­do­wym. W la­tach póź­niej­szych, po­mi­ja­jąc na­pra­wy bę­dą­ce na­stęp­stwem XVII-wiecz­nych kon­flik­tów zbroj­nych, trój­skrzy­dło­wa bry­ła zam­ku nie u­le­gła już zna­czą­cym prze­kształ­ce­niom. Is­to­tne zmia­ny w jej wy­stro­ju i ukła­dzie prze­strzen­nym wpro­wa­dzi­li tu do­pie­ro Tol­lo­wie, któ­rzy ka­zali ro­ze­brać łą­czą­cy na­roż­ne wie­że miesz­kal­ne mur za­cho­dni, sta­wia­jąc w je­go miej­scu kla­sy­cy­sty­czny ta­ras ze scho­da­mi (10) na osi par­ku.


PLAN ZAMKU ŚREDNIOWIECZNEGO WG B.GUERQUINA




ZAMEK W UNIEJOWIE


Najdawniejszą częścią zamku jest wieża w stylu XIV wieku wzniesiona; budowa jej jest okrą­gła, wspar­ta trze­ma czwo­ro­kąt­ny­mi szkar­pa­mi, w któ­rych wnę­trzu u­miesz­czo­ne by­ły scho­dy na róż­ne jej pię­tra pro­wa­dzą­ce. Rów­nej daw­no­ści jest część miesz­kal­na, do­ty­ka­ją­ca wie­ży. Tu mie­ści się owa ka­pli­ca bło­go­sła­wio­ne­go Bo­gu­mi­ła, któ­ra te­raz u­rzą­dzo­na jest na mie­szka­nie dla służ­by. Z cza­sów sta­ros­twa Sta­ni­sła­wa Go­mo­liń­skie­go po­zo­sta­ły we­wnę­trzne mu­ry o­ta­cza­ją­ce dzie­dzi­niec, dziś na staj­nie za­mie­nio­ne, ja­ko tem prze­ko­ny­wa znaj­du­ją­ca się tu­taj ka­mien­na ta­bli­ca, u gó­ry ma­ją­ca herb Je­li­ta, a na niej na­stę­pu­ją­cy na­pis wy­pu­kłem głos­ka­mi: Sta­ni­slao de Go­mo­lin Mo­rio Si­ra­dien­sis ter­rae ge­ne­ra­li pro­tu­nue ca­pi­la­neo e­xis­ten­te arx re­stau­ra­ta. An­no Do­mi­ni 1534. Z ze­wnę­trznej czę­ści zam­ku, któ­ra w tym­że cza­sie by­ła wznie­sio­ną, dol­na za­le­dwie część mu­rów po­zo­sta­ła, gór­na zaś gdzie by­ły u­rzą­dzo­ne strzel­ni­ce od daw­na jest zwa­lo­ną. Do epo­ki ar­cy­bis­ku­pa Wę­ży­ka od­no­si się po­łu­dnio­wa i za­cho­dnia stro­na zam­ku, gdzie te­raz są głów­ne miesz­kal­ne po­ko­je. Ma­ją one bu­do­wę pro­stą, styl no­wo wło­ski, a nad bra­mą wiel­ką mie­ści się mar­mu­ro­wa ta­bli­ca z her­bem Wąż i na­pi­sem ła­ciń­skim, któ­re­go dla zbyt­niej wy­so­ko­ści trud­no od­czy­tać, rok tyl­ko 1638 i naz­wi­sko Wę­ży­ka są wy­ra­źne.

Tygodnik Ilustrowany, 1860




IMG BORDER=1 style=

IMG BORDER=1 style=

WIDOK NA SKRZYDŁO WSCHODNIE Z GOTYCKĄ WIEŻĄ (FOT. WYŻEJ) I OD STRONY PÓŁNOCNO-ZACHODNIEJ



amek w Uniejowie jest jedną z naj­le­piej za­cho­wa­nych bu­do­wli o­bron­nych na te­re­nie wo­je­wódz­twa łódz­kie­go i jed­nym z nie­licz­nych te­go ty­pu o­biek­tów w Pol­sce, któ­re przez ca­ły o­kres ist­nie­nia by­ły u­żyt­ko­wa­ne. W wy­ni­ku czte­rech du­żych akcji bu­do­wla­nych pier­wot­na su­ro­wość je­go for­my u­le­gła z cza­sem za­tar­ciu, wciąż jed­nak dos­trzec tu­taj mo­żna pier­wias­tki śre­dnio­wie­czne w po­sta­ci su­ro­we­go, cia­sne­go dzie­dziń­ca i go­tyc­kiej wie­ży, a we wnę­trzach - nie­co młod­szej, ale rów­nie kli­ma­tycz­nej skle­pio­nej ko­leb­ko­wo ka­pli­cy o­zdo­bio­nej fres­ka­mi z przed­sta­wie­niem św. Woj­cie­cha, Chrys­tu­sa i Ma­tki Bos­kiej. Mie­szczą­cy ho­tel i re­stau­ra­cję o­biekt nie jest u­do­stęp­nio­ny do zwie­dza­nia. Wejść mo­żna jed­nak na dzie­dzi­niec o­raz do 37-hek­ta­ro­we­go par­ku, w któ­rym roś­nie 60 ga­tun­ków drzew i krze­wów, wśród nich wie­le e­gzo­tycz­nych jak cy­pry­sik, kłęk ka­na­dyj­ski czy pla­tan. Ka­żde­go ro­ku na po­cząt­ku lip­ca or­ga­ni­zo­wa­ny jest w Unie­jo­wie Wiel­ki Tur­niej Ry­cer­ski.


IMG BORDER=1 style=

NA ŚREDNIOWIECZNYM DZIEDZIŃCU


IMG BORDER=1 style=

WIDOK NA ZAMEK Z TARASU PO WSCHODNIEJ STRONIE WARTY



amek położony jest na lewym brzegu Warty, w po­bli­żu mo­stu przy dro­dze 72 łą­czą­cej Ale­ksan­drów Łódz­ki z Tur­kiem. Ja­dąc z Tur­ku na­le­ży tuż przed mo­stem skrę­cić w le­wo. Oso­by nad­jeż­dża­ją­ce od stro­ny Ło­dzi, ale rów­nież z Łę­czy­cy, Ko­ła o­raz Ła­sku, po­win­ny na ron­dzie skrę­cić w le­wo (kier. Tu­rek), a tuż za mo­stem - w pra­wo, w ulicz­kę pro­wa­dzą­cą na przy­zam­ko­wy par­king. Z Ryn­ku dojść mo­żna ul. Ogro­do­wą i Tu­rec­ką, a nas­tęp­nie prze­rzu­co­ną przez rze­kę kład­ką dla pie­szych. Do Unie­jo­wa do­je­dzie­my ko­mu­ni­ka­cją PKS, naj­łat­wiej z Ło­dzi lub Tur­ku, skąd au­to­bu­sy kur­su­ją kil­ka­na­ście ra­zy na do­bę. Brak po­łą­cze­nia ko­le­jo­we­go. (ma­pa zam­ków wo­je­wódz­twa)




1. B. Guerquin: Zamki w Polsce, Arkady 1984
2. I. T. Kaczyńscy: Zamki w Polsce północnej i środkowej, Muza SA 1999
3. L. Kajzer, J. Salm, S. Kołodziejski: Leksykon zamków w Polsce, Arkady 2001
4. L. Kajzer: Zamki i dwory obronne w Polsce centralnej, Wydawnictwo DiG 2004
5. P. Machlański, J. Podolska: Uniejów. Spacerownik po regionie, dodatek GW 2008


IMG BORDER=1 style=

WIDOK OD WSCHODU, PO LEWEJ DOM PRACY TWÓRCZEJ


IMG BORDER=1 style=

SKRZYDŁO POŁUDNIOWE ZAMKU


W pobliżu:
Besiekiery - ruina zamku rycerskiego XV/XVIw., 28 km
Łęczyca - zamek królewski XIVw., częściowo w ruinie, 32 km
Koło - ruina zamku królewskiego XIVw., 34 km
Borysławice Zamkowe - ruina zamku szlacheckiego XVw., 36 km



STRONA GŁÓWNA

tekst: 2008
fotografie: 2004, 2011
© Jacek Bednarek