STRONA GŁÓWNA

ZA GRANICĄ

MINIGALERIA

MAPKI

KSIĘGA GOŚCI

LITERATURA

KONTAKT
BARANÓW SANDOMIERSKI

BARCIANY

BARDO ŚLĄSKIE

BĄKOWA GÓRA

BESIEKIERY

BĘDZIN

BIERUTÓW

BIESTRZYKÓW

BOBOLICE

BOBROWNIKI

BODZENTYN

BOLESTRASZYCE

BOLKÓW

BORYSŁAWICE ZAMKOWE

BROCHÓW

BRODNICA

BRZEG

BUKOWIEC

BYDLIN

BYSTRZYCA KŁODZKA

CHĘCINY

CHOJNICA

CHOJNIK

CIECHANÓW

CIESZÓW

CIESZYN

CZARNY BÓR

CZERNA

CZERNINA

CZERSK

CZĘSTOCHOWA

CZOCHA

CZORSZTYN

DĄBROWA

DĄBRÓWNO

DRZEWICA

DZIAŁDOWO

DZIERZGOŃ

FREDROPOL (KORMANICE)

GDAŃSK

GIŻYCKO

GLIWICE

GŁOGÓW

GNIEW

GNIEWOSZÓW Z.SZCZERBA

GOLUB-DOBRZYŃ

GOŁAŃCZ

GOLCZEWO

GOŁUCHÓW

GOŚCISZÓW

GÓRA

GRODZIEC

GRÓDEK

GRUDZIĄDZ

GRZĘDY

GRZMIĄCA z.ROGOWIEC

INOWŁÓDZ

JANOWICE WIELKIE z.BOLCZÓW

JANOWIEC

JAWOR

JEZIORO GÓRECKIE

KAMIENIEC ZĄBKOWICKI

KAMIENNA GÓRA

KARPNIKI

KAZIMIERZ DOLNY

KĘTRZYN

KĘTRZYN - KOŚCIÓŁ

KIELCE

KLICZKÓW

KŁODZKO

KOŁO

KONARY

KONIN-GOSŁAWICE

KORZKIEW

KOWALEWO POMORSKIE

KOŹMIN WLKP.

KÓRNIK

KRAKÓW

KRAPKOWICE

KRAPKOWICE - OTMĘT

KRASICZYN

KRĘPCEWO

KRUSZWICA

KRZYŻNA GÓRA

KRZYŻTOPÓR

KSIĄŻ WIELKI

KUROZWĘKI

KWIDZYN

LEGNICA

LIDZBARK WARMIŃSKI

LIPA

LUBIN

LUTOMIERSK

ŁAGÓW

ŁĘCZYCA

ŁOWICZ

MAJKOWICE

MALBORK

MAŁA NIESZAWKA

MIĘDZYLESIE

MIĘDZYRZECZ

MIRÓW

MOKRSKO

MOSZNA

MSTÓW

MUSZYNA

MYŚLENICE

NAMYSŁÓW

NIDZICA

NIEDZICA

NIEMCZA

NIEMODLIN

NIEPOŁOMICE

NOWY SĄCZ

NOWY WIŚNICZ

ODRZYKOŃ

OGRODZIENIEC (PODZAMCZE)

OJCÓW

OLEŚNICA

OLSZTYN (JURA)

OLSZTYN (WARMIA)

OLSZTYNEK

OŁAWA

OŁDRZYCHOWICE KŁODZKIE

OPOCZNO

OPOLE GÓRKA

OPOLE OSTRÓWEK

OPORÓW

OSSOLIN

OSTRĘŻNIK

OSTRÓDA

OSTRÓW LEDNICKI

OTMUCHÓW

PABIANICE

PANKÓW

PASTUCHÓW

PIESKOWA SKAŁA

PIOTRKÓW TRYBUNALSKI

PIOTRKÓW-BYKI

PIOTROWICE ŚWIDNICKIE

PŁAKOWICE

PŁOCK

PŁONINA

PŁOTY

PODZAMCZE z.OGRODZIENIEC

PODZAMCZE PIEKOSZOWSKIE

POKRZYWNO

POŁCZYN-ZDRÓJ

POZNAŃ

PRABUTY

PROCHOWICE

PROSZÓWKA z.GRYF

PRZEMYŚL

PRZEWODZISZOWICE

PSZCZYNA

PYZDRY

RABSZTYN

RACIĄŻEK

RADŁÓWKA

RADOM

RADZIKI DUŻE

RADZYŃ CHEŁMIŃSKI

RAJSKO

RAKOWICE WIELKIE

RATNO DOLNE

RAWA MAZOWIECKA

RESKO

ROGÓW OPOLSKI

ROŻNÓW ZAMEK DOLNY

ROŻNÓW ZAMEK GÓRNY

RYBNICA

RYBNICA LEŚNA

RYCZÓW

RYDZYNA

RYTWIANY

RZĄSINY

SANDOMIERZ

SANOK

SIEDLĘCIN

SIEDLISKO

SIERADZ

SIERAKÓW

SIEWIERZ

SMOLEŃ

SOBKÓW

SOBOTA

SOCHACZEW

SOSNOWIEC

SREBRNA GÓRA

STARA KAMIENICA

STARE DRAWSKO

STARY SĄCZ

STRZELCE OPOLSKIE

SULEJÓW

SZAMOTUŁY

SZCZECIN

SZTUM

SZUBIN

SZYDŁÓW

SZYMBARK

ŚCINAWKA GÓRNA

ŚWIDWIN

ŚWIEBODZIN

ŚWIECIE n.WISŁĄ

ŚWIECIE k.LEŚNEJ

ŚWINY

TORUŃ

TORUŃ z.DYBÓW

TUCZNO

TYNIEC

UDÓRZ

UJAZD k.TOMASZOWA

UJAZD KRZYŻTOPÓR

UNIEJÓW

URAZ

WAŁBRZYCH z.KSIĄŻ

WAŁBRZYCH z.STARY KSIĄŻ

WAŁBRZYCH z.NOWY DWÓR

WARSZAWA z.KRÓLEWSKI

WARSZAWA z.UJAZDOWSKI

WĄBRZEŹNO

WENECJA

WĘGIERKA

WĘGORZEWO

WIELICZKA

WIELKA WIEŚ

WIERZBNA

WITKÓW

WLEŃ

WOJNOWICE

WOJSŁAWICE

WROCŁAW

WROCŁAW LEŚNICA

WYSZYNA

ZAGÓRZ

ZAGÓRZE ŚLĄSKIE

ZAŁUŻ

ZĄBKOWICE ŚLĄSKIE

ZBĄSZYŃ

ZŁOTORIA k.TORUNIA

ŹRÓDŁA

ŻAGAŃ

ŻARY

ŻELAZNO

ŻMIGRÓD


IMG BORDER=1 style=

ZAMEK KSIAŻĄT POMORSKICH, WIDOK OD POŁUDNIA



oczątki zamku sięgają XII wieku i w opi­nii wie­lu his­to­ry­ków zwią­za­ne są fun­da­cją księ­cia War­ci­sła­wa, pier­wsze­go po­świad­czo­ne­go w źró­dłach wła­dcy po­mor­skie­go z dy­na­stii Gry­fi­tów. Na prze­ło­mie XII i XIII stu­le­cia do Szcze­ci­na swą sie­dzi­bę prze­niósł z Ka­mie­nia Bo­gu­sław II, wnuk Mie­szka Sta­re­go. Roz­bu­do­wę drew­nia­ne­go jesz­cze wte­dy dwo­ru roz­po­czął je­go syn Bar­nim I, któ­ry w 1237 lo­ko­wał mia­sto na pra­wie lu­be­ckim. W 1345 ro­ku Bar­nim III pod­jął pró­bę bu­do­wy no­wej, mu­ro­wa­nej re­zy­den­cji ksią­żę­cej, jed­nak ini­cja­ty­wa ta spo­tka­ła się z gwał­to­wnym pro­te­stem miesz­czan, któ­rzy o­ba­wia­jąc się u­tra­ty nie­za­le­żno­ści roz­pę­dzi­li ro­bo­tni­ków, a czę­ścio­wo już wznie­sio­ne mu­ry zbu­rzy­li. Osta­te­cznie kry­zys w sto­sun­kach po­mię­dzy mia­stem a wła­dzą u­da­ło się za­że­gnać, gdy po in­ter­wen­cji bis­ku­pa ka­mień­skie­go Ja­na i księ­cia wo­ło­skie­go Bo­gu­sła­wa ra­da mie­jska zo­bo­wią­za­ła się od od­bu­do­wy znisz­czo­ne­go gma­chu. Wkró­tce w je­go są­sie­dztwie sta­nę­ła ka­pli­ca św. Ot­to­na, w póź­niej­szych la­tach po­wię­kszo­na i pod­nie­sio­na do ran­gi ko­le­gia­ty.


IMG BORDER=1 style=

WIDOK ZAMKU Z UL. GRODZKIEJ


nuk Barnima III, Kazimierz V kontynuował in­we­sty­cje zwią­za­ne z roz­bu­do­wą zes­po­łu ksią­żę­ce­go, któ­rą w ro­ku 1428 prze­rwa­ło po­wsta­nie bie­do­ty i rze­mieśl­ni­ków, sku­tku­jące prze­ję­ciem wła­dzy w mie­ście przez plebs. Na zam­ku schro­nił się wów­czas ca­ły pa­try­cjat i ra­da mie­jska, a sam ksią­żę zbiegł. Po u­pad­ku re­be­lii Ka­zi­mierz czę­ścio­wo od­bu­do­wał i umo­cnił po­mor­ską sie­dzi­bę, w czym du­ży u­dział mia­ło mia­sto przy­zna­jąc mu na ten cel wy­so­ką do­ta­cję w kwo­cie 12 ty­się­cy grzy­wien sre­bra. Za rzą­dów Bo­gu­sła­wa X wznie­sio­no pię­kny pa­łac, uwa­ża­ny przez współ­cze­snych za je­den z naj­bar­dziej e­le­gan­ckich w tej czę­ści Eu­ro­py. Uległ on jed­nak u­szko­dze­niu w ro­ku 1530, gdy część zam­ku za­ję­ła się og­niem od są­sied­nich ka­mie­nic mie­szczań­skich. Grun­to­wny re­mont przy­padł w udzia­le by­łe­mu u­cznio­wi Mar­ci­na Lu­tra, Bar­ni­mo­wi XI, któ­ry na zie­miach księ­stwa wpro­wa­dził pro­tes­tan­tyzm, a po ab­dy­ka­cji w 1569 ro­ku o­siadł w swej pod­miej­skiej po­sia­dło­ści, cał­ko­wi­cie od­da­jąc się pa­sjom ar­ty­sty­cznym. Je­go na­stę­pcą zo­stał ksi­ążę Jan Fry­de­ryk. Ten zrę­czny po­li­tyk i spra­wny dy­plo­ma­ta prze­bu­do­wał za­mek w sty­lu re­ne­san­so­wym, na­da­jąc mu for­mę czte­ro­skrzy­dło­wej wiel­ko­świa­to­wej re­zy­den­cji. Osta­tnim wład­cą po­mor­skim z ro­du Gry­fi­tów był Bo­gu­sław XIV, któ­re­go rzą­dy przy­pa­dły na o­kres woj­ny trzy­dzie­sto­let­niej. Po­mi­mo prób za­cho­wa­nia ne­utral­no­ści, w jej wy­ni­ku księ­stwo zo­sta­ło za­ję­te przez Szwe­dów, sam ksią­żę ab­dy­ko­wał, a na je­go miej­sce w 1637 ro­ku po­wo­ła­no Po­mor­ski Rząd Tym­cza­so­wy.


ZAMEK OD STRONY POŁUDNIOWEJ PRZED 1575 ROKU NA RYCINIE Z 1607 ROKU


WIDOK ZAMKU W 1. POŁOWIE XVII WIEKU WG RYCINY M. MERIANA


1648 roku na mocy postanowień trak­ta­tu west­fal­skie­go, re­gu­lu­ją­ce­go wza­je­mne sto­sun­ki mię­dzy Szwe­cją a Bran­den­bur­gią, Szcze­cin stał się te­ry­to­rium za­leż­nym od Szwe­cji. Pod­czas dru­giej woj­ny pół­noc­nej 1655-60 od­dzia­ły bran­den­bur­skie, wy­ko­rzy­stu­jąc prze­gru­po­wa­nie szwe­dzkiej ar­mii na te­re­ny Pol­ski, pró­bo­wa­ły sztur­mem zdo­być za­mek – sie­dzi­bę gu­ber­na­to­ra, co za­koń­czy­ło się klę­ską o­ble­ga­ją­cych. Po­no­wna pró­ba z 1677 ro­ku pod­ję­ta przez woj­ska e­le­kto­ra Fry­de­ry­ka Wil­hel­ma by­ła już sku­tecz­na, choć wy­ma­ga­ła aż sześ­cio­mie­się­cznej kon­fron­ta­cji i sil­ne­go o­strza­łu ar­ty­le­ryj­skie­go, ja­ki spo­wo­do­wał zna­czne znisz­cze­nia w mu­rach zam­ku. W la­tach 1705-1711 prze­by­wa­ła w Szcze­ci­nie wraz z cór­ką i dwo­rem mał­żo­nka pol­skie­go kró­la Ka­ta­rzy­na Lesz­czyń­ska, do któ­rej pod ko­niec po­by­tu do­łą­czył zde­tro­ni­zo­wa­ny Sta­ni­sław Lesz­czyń­ski, uda­ją­cy się do szwedz­kie­go Stral­sun­du na spo­tka­nie z Ka­ro­lem XII. W ro­ku 1713 za­mek po­no­wnie o­ble­ga­ły woj­ska ko­ali­cji an­ty­szwe­dzkiej i po raz ko­lej­ny je­go mu­ry u­cier­pia­ły od ar­ty­le­ryj­skich salw.



SKRZYDŁO PÓŁNOCNE I DZIEDZINIEC GŁÓWNY NA POCZTÓWKACH Z OKRESU MIĘDZYWOJNIA


o zakończeniu trzeciej wojny pół­noc­nej Szcze­cin zna­lazł się w gra­ni­cach pań­stwa prus­kie­go. Daw­na re­zy­den­cja ksią­żę­ca peł­ni­ła od­tąd róż­ne fun­kcje, czę­sto zna­cznie od­bie­ga­ją­ce od jej pier­wot­ne­go zna­cze­nia i mi­nio­nej świet­no­ści. Wiek XVIII i XIX ozna­czał dla zam­ku licz­ne prze­bu­do­wy, któ­re spo­wo­do­wa­ły za­tra­ce­nie je­go re­ne­san­so­wych cech wy­stro­ju ar­chi­tek­to­nicz­ne­go na rzecz sto­no­wa­nej e­ste­ty­ki kla­sy­cy­sty­cznej, w okre­sie póź­niej­szym – su­ro­we­go ne­ogo­ty­ku. W zam­ko­wych kom­na­tach u­mie­szczo­no sąd i ar­chi­wum miej­skie, a tak­że sie­dzi­by u­rzę­dów o­raz mie­szka­nia ich pra­cow­ni­ków. W 1902 ro­ku, po o­pusz­cze­niu gma­chu przez in­sty­tu­cje pań­stwo­we, roz­po­czę­to re­mont w ce­lu przy­wró­ce­nia mu XVI-wiecz­nej for­my, jed­nak ze wzglę­du na wy­buch dru­giej woj­ny świa­to­wej prac tych nie u­koń­czo­no. Co gor­sza, alian­ckie na­lo­ty dy­wa­no­we la­tem 1944 ro­ku spo­wo­do­wa­ły znisz­cze­nie ca­łej za­byt­ko­wej sub­stan­cji miej­skiej wraz z zam­kiem, w któ­rym spło­nę­ły wszy­stkie bu­dyn­ki, a wie­le skle­pień u­le­gło za­wa­le­niu. Wkró­tce po za­koń­cze­niu woj­ny przy­stą­pio­no do od­gru­zo­wy­wa­nia i za­bez­pie­cza­nia o­ca­la­łych mu­rów, by w ro­ku 1958 roz­po­cząć od­bu­do­wę ca­łe­go zes­po­łu w sty­lu re­ne­san­so­wym. Dziś ten pię­kny o­biekt peł­ni fun­kcję cen­trum kul­tu­ral­ne­go i sie­dzi­by in­sty­tu­cji miej­skich.


RUINA ZAMKU PO ZNISZCZENIACH 2. WOJNY ŚWIATOWEJ, 1946


CZĘŚCIOWO ODBUDOWANY ZAMEK NA FOTOGRAFII Z PRZEŁOMU LAT 50 I 60. XX WIEKU



ierwszym murowanym budynkiem w ra­mach śre­dnio­wiecz­ne­go za­ło­że­nia zam­ko­we­go był wy­sta­wio­ny na koszt ra­dy miej­skiej tzw. Sta­ry Dom, sta­no­wią­cy re­kom­pen­sa­tę za zbu­rze­nie przez miesz­czan dwo­ru bu­do­wa­ne­go dla księ­cia Bar­ni­ma. Ten u­sy­tu­owa­ny rów­no­le­gle do miej­skich mu­rów gmach, wznie­sio­ny zo­stał z gła­zów na­rzu­to­wych u­zu­peł­nio­nych ce­głą, na pla­nie pro­sto­ką­ta o wy­mia­rach o­ko­ło 11x26 met­rów. Układ prze­strzen­ny zes­po­łu ksią­żę­ce­go wkró­tce wzbo­ga­co­ny zo­stał o ka­pli­cę św. Ot­to­na z zam­knię­tym prez­bi­te­rium, zbu­do­wa­ną na pla­nie pro­sto­ką­ta, oraz od­su­nię­ty na od­le­głość 5 met­rów od kor­pu­su świą­ty­ni mur, któ­ry wo­kół prez­bi­te­rium przy­jął for­mę pół­ko­la. Ko­lej­na fa­za bu­do­wla­na o­bej­mo­wa­ła wznie­sie­nie tzw. Do­mu Wiel­kie­go o wy­mia­rach pod­sta­wy 15,5x49,5 met­rów, a tak­że bu­do­wę so­lid­ne­go mu­ru o­bron­ne­go o wy­so­ko­ści 5 i ob­wo­dzie prze­kra­cza­ją­cym 350 met­rów. Skrzy­dło miesz­kal­ne wzmo­cnio­no przez do­sta­wie­nie do za­chod­niej czę­ści je­go po­łu­dnio­wej e­le­wa­cji Wie­ży Wię­zien­nej. Pod ko­niec XV wie­ku przy za­cho­dniej kra­wę­dzi dzie­dziń­ca wznie­sio­no no­wy gmach z apar­ta­men­ta­mi księ­cia i sa­lą ry­cer­ską. Po­zo­sta­łą za­bu­do­wę w tym o­kre­sie fun­kcjo­no­wa­nia zam­ku sta­no­wi­ły drew­nia­ne bu­dyn­ki go­spo­dar­cze.


IMG BORDER=1 style=

MAKIETA ZAMKU WSPÓŁCZESNEGO NA DZIEDZIŃCU ŻURAWIM


stotne zmiany w układzie przestrzennym re­zy­den­cji na­stą­pi­ły za pa­no­wa­nia Bo­gu­sła­wa X. Oko­ło 1490 ro­ku pod­wyż­szo­no o jed­ną kon­dy­gna­cję Dom Wiel­ki i zmie­nio­no wy­strój je­go e­le­wa­cji od stro­ny dzie­dziń­ca, na­da­jąc ca­ło­ści for­mę pa­ła­co­wą. Syn Bo­gu­sła­wa X, Bar­nim XI w ra­mach re­mon­tu zam­ku po po­ża­rze z 1530 ro­ku roz­bu­do­wał skrzy­dło po­łu­dnio­we i przy­krył je dwu­spa­do­wym da­chem z oz­do­bny­mi szczy­ta­mi. Wzniósł rów­nież Wie­żę Ze­ga­ro­wą, a Wie­żę Wię­zien­ną pod­wyż­szył i na­krył sty­lo­wym heł­mem. Znisz­cze­nia po ko­lej­nym wiel­kim og­niu, ja­ki do­się­gnął zam­ku w ro­ku 1551, spo­wo­do­wa­ły ko­niecz­ność re­ali­za­cji no­wych in­we­sty­cji, w ra­mach któ­rych pod kie­row­nic­twem wło­skie­go ar­chi­te­kta An­to­nie­go Wil­hel­ma zbu­rzo­no XIV-wiecz­ny dom ksią­żę­cy i ka­pli­cę św. Ot­to­na, sta­wia­jąc w ich miej­scu dwa re­ne­san­so­we skrzy­dła: pół­noc­ne o­raz za­cho­dnie. Za­miast stro­mych da­chów o­trzy­ma­ły one ta­ra­sy wi­do­ko­we ob­wie­dzio­ne de­ko­ra­cyj­ny­mi at­ty­ka­mi, od stro­ny dzie­dziń­ca zaś o­pla­ta­ły je cią­gi ko­mu­ni­ka­cyj­ne w for­mie kruż­gan­ków. W pół­noc­no-za­cho­dniej czę­ści pla­cu wznie­sio­no ma­sy­wną Wie­żę Dzwo­nów, zwień­czo­ną de­ko­ra­cyj­nym heł­mem. Wjazd do zam­ku po­pro­wa­dzo­no bra­mą po­łu­dnio­wą i da­lej przez wy­ku­tą w skrzy­dle pół­noc­nym prze­lo­to­wą sień. Na­stęp­ca Ja­na Fry­de­ry­ka, ksią­żę Fi­lip II w la­tach 1616-19 uzu­peł­nił ist­nie­ją­cy u­kład o pią­te skrzy­dło zam­ko­we, usy­tu­owa­ne rów­no­le­gle do skrzy­dła za­chod­nie­go i od­dzie­lo­ne od nie­go Dzie­dziń­cem Żu­ra­wim (Men­ni­czym). W tym trzy­kon­dy­gna­cyj­nym gma­chu u­mie­ścił zbro­jow­nię ksią­żę­cą, bi­blio­te­kę o­raz ga­le­rię dzieł sztu­ki.




PLAN ZAMKU WG Z. RADACKIEGO, GRUBĄ LINIĄ OZNACZONO ZAMEK SPRZED 1530 ROKU:
1. STARY DOM, 2. DOM KSIAŻĘCY Z KOŃCA XVW., 3. DOM WIELKI, 4. WIEŻA WIĘZIENNA, 5. KAPLICA SW. OTTONA



wyniku rozpoczętej w 1958 roku i kon­ty­nu­owa­nej aż do lat 80. XX wie­ku kom­ple­kso­wej od­bu­do­wy po znisz­cze­niach wo­jen­nych za­mek od­zy­skał wy­gląd na­wią­zu­ją­cy do XVI-wiecz­ne­go re­ne­san­su wło­skie­go. Dziś tęt­ni on ży­ciem peł­niąc fun­kcję głów­ne­go o­śro­dka kul­tu­ral­ne­go mia­sta. Przy zam­ku dzia­ła ki­no stu­dy­jne, Ope­ra, te­atr Piw­ni­ca Przy Kry­pcie, or­ga­ni­zo­wa­ne są wy­da­rze­nia z dzie­dzi­ny o­świa­ty, na­uki i kul­tu­ry. Część tu­ry­sty­czna o­bej­mu­je m.in. eks­po­zy­cje sar­ko­fa­gów ksią­żąt po­mor­skich i ga­le­rię wi­do­ko­wą na 60-me­tro­wej Wie­ży Dzwo­nów. Na zam­ku mie­ści się rów­nież Cen­trum In­for­ma­cji Tu­ry­sty­cznej, Urząd Mar­szał­ko­wski i re­stau­ra­cja.


IMG BORDER=1 style=

POŁUDNIOWE WEJŚCIE DO ZAMKU OD STRONY UL. GRODZKIEJ


IMG BORDER=1 style=

SKRZYDŁO PÓŁNOCNE ZABEZPIECZONE PO KATASTROFIE BUDOWLANEJ Z 2017 ROKU




amek stoi we wschodniej części Śródmieścia, w po­bli­żu mo­stu Ła­bu­dy, naj­wię­kszej szcze­ciń­skiej prze­pra­wy na Od­rze. Po wyj­ściu z dwor­ca PKP na­le­ży kie­ro­wać się na pół­noc wzdłuż Odry u­li­cą Ko­lum­ba, i da­lej Bul­wa­rem Pia­sto­wskim. Za­mek wi­docz­ny bę­dzie z le­wej stro­ny po oko­ło 15 mi­nu­tach mar­szu. Sa­mo­chód za­par­ko­wać mo­żna przy bra­mie pół­noc­nej (ul. Kor­sa­rzy, nie­wiel­kie szan­se na wol­ne mie­jsce) lub na du­żym pla­cu pod wia­du­kta­mi Tra­sy Zam­ko­wej vis-a-vis pół­noc­ne­go skrzy­dła zam­ko­we­go.




1. B. Guerquin: Zamki w Polsce, Arkady 1984
2. I. T. Kaczyńscy: Zamki w Polsce północnej i środkowej, Muza SA 1999
3. L. Kajzer, J. Salm, S. Kołodziejski: Leksykon zamków w Polsce, Arkady 2001


IMG BORDER=1 style=

WSCHODNIA ELEWACJA ZAMKU, FOTOGRAFIA Z 2005 ROKU


W pobliżu:
Widuchowa - pozostałości zamku książąt pomorskich, 37 km
Pyrzyce - rezerwat średniowiecznych fortyfikacji, 45 km
Krępcewo - pozostałości zamku rycerskiego XIVw., 50 km
Pęzino - zamek joannitów XIV-XVIIw., 50 km




STRONA GŁÓWNA

tekst: 2005
fotografie: 2005, 2018
© Jacek Bednarek