STRONA GŁÓWNA

ZA GRANICĄ

MINIGALERIA

MAPKI

KSIĘGA GOŚCI

LITERATURA

KONTAKT
BARANÓW SANDOMIERSKI

BARCIANY

BARDO ŚLĄSKIE

BĄKOWA GÓRA

BESIEKIERY

BĘDZIN

BIERUTÓW

BIESTRZYKÓW

BOBOLICE

BODZENTYN

BOLKÓW

BORYSŁAWICE ZAMKOWE

BROCHÓW

BRODNICA

BRZEG

BYDLIN

BYSTRZYCA KŁODZKA

CHĘCINY

CHOJNICA

CHOJNIK

CIECHANÓW

CIESZÓW

CZARNY BÓR

CZERNA

CZERNINA

CZERSK

CZĘSTOCHOWA

CZOCHA

DĄBRÓWNO

DOBKÓW

DRZEWICA

DZIAŁDOWO

DZIERZGOŃ

GDAŃSK

GIŻYCKO

GŁOGÓW

GNIEW

GNIEWOSZÓW Z.SZCZERBA

GOLUB-DOBRZYŃ

GOŁAŃCZ

GOŁUCHÓW

GOŚCISZÓW

GÓRA

GRODZIEC

GRÓDEK

GRUDZIĄDZ

GRZĘDY

GRZMIĄCA z.ROGOWIEC

INOWŁÓDZ

JANOWICE WIELKIE z.BOLCZÓW

JANOWIEC

JAWOR

JEZIORO GÓRECKIE

KAMIENIEC ZĄBKOWICKI

KARPNIKI

KAZIMIERZ DOLNY

KĘTRZYN

KĘTRZYN - KOŚCIÓŁ

KIELCE

KLICZKÓW

KŁODZKO

KOŁO

KONARY

KONIN-GOSŁAWICE

KORZKIEW

KOWALEWO POMORSKIE

KOŹMIN WLKP.

KÓRNIK

KRAKÓW

KRAPKOWICE

KRAPKOWICE - OTMĘT

KRĘPCEWO

KRUSZWICA

KRZYŻNA GÓRA

KRZYŻTOPÓR

KSIĄŻ WIELKI

KUROZWĘKI

KWIDZYN

LEGNICA

LIDZBARK WARMIŃSKI

LIPA

LUBIN

LUTOMIERSK

ŁAGÓW

ŁĘCZYCA

ŁOWICZ

MAJKOWICE

MALBORK

MAŁA NIESZAWKA

MIĘDZYLESIE

MIĘDZYRZECZ

MIRÓW

MOKRSKO

MOSZNA

MSTÓW

MYŚLENICE

NAMYSŁÓW

NIDZICA

NIEMCZA

NIEPOŁOMICE

OGRODZIENIEC (PODZAMCZE)

OJCÓW

OLEŚNICA

OLSZTYN (JURA)

OLSZTYN (WARMIA)

OLSZTYNEK

OŁAWA

OŁDRZYCHOWICE KŁODZKIE

OPOCZNO

OPOLE GÓRKA

OPOLE OSTRÓWEK

OPORÓW

OSSOLIN

OSTRĘŻNIK

OSTRÓDA

OSTRÓW LEDNICKI

OTMUCHÓW

PABIANICE

PACZKÓW

PANKÓW

PASTUCHÓW

PIESKOWA SKAŁA

PIOTRKÓW TRYBUNALSKI

PIOTRKÓW-BYKI

PIOTROWICE ŚWIDNICKIE

PŁAKOWICE

PŁOCK

PŁONINA

PŁOTY

PODZAMCZE z.OGRODZIENIEC

PODZAMCZE PIEKOSZOWSKIE

POKRZYWNO

POŁCZYN-ZDRÓJ

POZNAŃ

PRABUTY

PROCHOWICE

PROSZÓWKA z.GRYF

PRZEWODZISZOWICE

PYZDRY

RABSZTYN

RACIĄŻEK

RADŁÓWKA

RADOM

RADZIKI DUŻE

RADZYŃ CHEŁMIŃSKI

RAJSKO

RAKOWICE WIELKIE

RATNO DOLNE

RAWA MAZOWIECKA

RESKO

ROGÓW OPOLSKI

RYBNICA

RYBNICA LEŚNA

RYCZÓW

RYDZYNA

RZĄSINY

SANDOMIERZ

SIEDLĘCIN

SIEDLISKO

SIERADZ

SIEWIERZ

SMOLEŃ

SOBKÓW

SOBOTA

SOCHACZEW

SOSNOWIEC

SREBRNA GÓRA

STARA KAMIENICA

STARE DRAWSKO

STRZELCE OPOLSKIE

SULEJÓW

SZAMOTUŁY

SZCZECIN

SZTUM

SZYDŁÓW

SZYMBARK

ŚWIDWIN

ŚWIEBODZIN

ŚWIECIE n.WISŁĄ

ŚWIECIE k.LEŚNEJ

ŚWINY

TORUŃ

TORUŃ z.DYBÓW

TUCZNO

TYNIEC

UDÓRZ

UJAZD k.TOMASZOWA

UJAZD KRZYŻTOPÓR

UNIEJÓW

URAZ

WAŁBRZYCH z.KSIĄŻ

WAŁBRZYCH z.STARY KSIĄŻ

WAŁBRZYCH z.NOWY DWÓR

WARSZAWA z.KRÓLEWSKI

WARSZAWA z.UJAZDOWSKI

WĄBRZEŹNO

WENECJA

WĘGORZEWO

WIELICZKA

WIELKA WIEŚ

WIERZBNA

WITKÓW

WLEŃ

WOJNOWICE

WOJSŁAWICE

WROCŁAW

WROCŁAW LEŚNICA

WYSZYNA

ZAGÓRZE ŚLĄSKIE

ZĄBKOWICE ŚLĄSKIE

ZBĄSZYŃ

ZŁOTORIA k.TORUNIA

ŹRÓDŁA

ŻAGAŃ

ŻARY

ŻELAZNO

ŻMIGRÓD


IMG BORDER=1 style=

RUINA ZAMKU W WENECJI



ie­wiel­ka wieś We­ne­cja sta­no­wi­ła w dru­giej po­ło­wie XIV wie­ku cen­trum klu­cza ma­jąt­ko­we­go Mi­ko­ła­ja Na­łę­cza z Cho­mią­ży, kasz­te­la­na na­kiel­skie­go i sę­dzie­go ka­lis­kie­go, zwa­ne­go przez współ­czes­nych mu Diab­łem We­nec­kim. Na ten bar­wny przy­do­mek, po­ku­tu­ją­cy póź­niej w wie­lu po­da­niach i le­gen­dach, Mi­ko­łaj przy­pusz­czal­nie za­słu­żył so­bie su­ro­woś­cią ser­wo­wa­nych wy­ro­ków i a­wan­tur­ni­czym cha­rak­te­rem, nie­jed­no­krot­nie da­jąc się we zna­ki są­sia­dom i po­li­tycz­nym o­po­nen­tom. Bu­do­wa zam­ku na skra­ju wsi mia­ła miej­sce praw­do­po­dob­nie przed ro­kiem 1390, a już w 1395 pod­czas jed­ne­go z wie­lu są­siedz­kich spo­rów na­je­cha­ły go i częś­cio­wo znisz­czy­ły od­dzia­ły nas­ła­ne przez skłó­co­ny z Na­łę­cza­mi ród Grzy­ma­li­tów. Po śmier­ci fun­da­to­ra w 1400 ro­ku We­nec­ja przesz­ła w rę­ce je­go wnu­ka Mi­ko­ła­ja Po­mia­na z Wa­rzy­mo­wa. W tym cza­sie, po­mię­dzy 1411 a 1420 na zam­ku wy­buchł po­żar, do­ko­nu­jąc znisz­czeń na ty­le du­żych, że ów­czes­ny właś­ci­ciel po­sta­no­wił go sprze­dać i tak w ro­ku 1420 za su­mę 270 grzy­wien no­wym gos­po­da­rzem wa­row­ni zo­stał ar­cy­bis­kup gnieź­nień­ski Mi­ko­łaj Trą­ba.


ZAMEK WENECKI WG RYCINY Z 1. POŁOWY XIX WIEKU, E. RACZYŃSKI



Po śmier­ci Lud­wi­ka Wę­gier­skie­go w 1382 ro­ku dosz­ło do kon­flik­tu po­mię­dzy ro­da­mi Grzy­ma­li­tów i Na­łę­czów, któ­ry z cza­sem prze­ro­dził się w lo­kal­ną woj­nę do­mo­wą trwa­ją­cą aż do ko­ro­na­cji Wła­dy­sła­wa Ja­gieł­ły w ro­ku 1386. Kon­flikt wy­buchł peł­ną si­łą, gdy stron­nic­two zie­mian pod przy­wódz­twem Na­łę­czów przez nie­chęć do po­sta­ci sta­ros­ty ge­ne­ral­ne­go Wiel­ko­pol­ski, a za­ra­zem stron­ni­ka Luk­sem­bur­czy­ków Grzy­ma­li­ty Do­ma­ra­ta z Iw­na, od­mó­wi­ło w Poz­na­niu zło­że­nia hoł­du Zyg­mun­to­wi Luk­sem­bur­czy­ko­wi. Stron­nic­two to wpraw­dzie by­ło go­to­we uz­nać kan­dy­da­tu­rę Zyg­mun­ta do pol­skie­go tro­nu, pod wa­run­kiem jed­nak, że ten u­su­nie Do­ma­ra­ta z zaj­mo­wa­ne­go przez nie­go sta­no­wis­ka, co spot­ka­ło się z ost­rym sprze­ci­wem Grzy­ma­li­tów i skut­ko­wa­ło roz­po­czę­ciem zbroj­ne­go spo­ru po­mię­dzy ro­dzi­na­mi. Wal­ki mię­dzy zwo­len­ni­ka­mi sta­ros­ty a wspie­ra­nym przez miesz­kań­ców Poz­na­nia, Ka­li­sza i kil­ku mniej­szych miast wiel­ko­pol­skich ry­cer­stwem roz­po­czę­ły się w grud­niu 1282 ro­ku, by już w lu­tym ro­ku ko­lej­ne­go do­pro­wa­dzić do naj­więk­szej bit­wy w ra­mach tej woj­ny, ja­ka od­by­ła się na po­lach Pio­tro­wic w o­ko­li­cach Sza­mo­tuł, za­koń­czo­nej spek­ta­ku­lar­nym trium­fem Wierz­bię­ty Grzy­ma­li­ty ze Smo­gul­ca.

Mi­li­tar­ną prze­wa­gę Grzy­ma­li­tów pot­wier­dzi­ła ag­re­syw­na po­li­ty­ka te­go stron­nict­wa, któ­re wios­ną za­gar­nę­ło Żnin i stąd or­ga­ni­zo­wa­ło łu­pies­kie wy­pra­wy na dob­ra Na­łę­czów, Pa­łu­ków i in­nych ro­dów we wschod­niej Wiel­ko­pol­sce. W od­we­cie Na­łę­cze pod wo­dzą sta­ros­ty wiel­ko­pol­skie­go Pe­re­gry­na z Węg­le­szy­na na­je­cha­li na po­siad­łoś­ci ar­cy­bis­ku­pie po­ło­żo­ne wo­kół Żni­na. W tym cza­sie Mi­ko­łaj Na­łęcz był już czyn­nie za­an­ga­żo­wa­nym w kon­flikt stron­ni­kiem zbun­to­wa­ne­go ry­cer­stwa, a być mo­że na­wet i­ni­cja­to­rem na­jaz­du na zie­mie koś­ciel­ne. Po­dej­rze­wa się go rów­nież o u­dział w in­nych ak­cjach skie­ro­wa­nych prze­ciw­ko Grzy­ma­li­tom lub ich zwo­len­ni­kom, co pot­wier­dza­ją współ­czes­ne mu do­ku­men­ty, w któ­rych os­kar­ża się Mi­ko­ła­ja o na­jaz­dy na dob­ra ar­cy­bis­ku­pa Bo­dzan­ty. To właś­nie praw­do­po­dob­nie ta woj­na przy­nios­ła sę­dzie­mu ka­lis­kie­mu przy­do­mek Krwa­we­go Diab­ła z We­ne­cji. Moż­li­we, że przy­do­mek ten wy­szedł wprost z ust wro­gie­go mu ar­cy­bis­ku­pa gnieź­nień­skie­go.

W wy­ni­ku dzia­łań zbroj­nych spa­lo­ne zos­ta­ły m.in. mias­ta: Kłec­ko, Gniez­no, Żnin, Kisz­ko­wo, Wron­ki, Sza­mo­tu­ły, Buk, Łęk­no i Gro­dzisk. Kon­flikt wy­gasł wraz z za­koń­cze­niem spo­rów o suk­ces­ję tro­nu pol­skie­go zwień­czo­nym mał­żeń­stwem Ja­gieł­ły z Jad­wi­gą i ko­ro­nac­ją Lit­wi­na na kró­la Pol­ski. Po­mog­ła w tym do­ko­na­na z i­nic­ja­ty­wy pa­ry kró­lew­skiej pa­cy­fi­kac­ja Wiel­ko­pol­ski pro­wa­dzą­ca do u­ka­ra­nia spraw­ców i roz­biór­ki wie­lu pry­wat­nych wa­row­ni.



RUINA W 2. POŁOWIE XIX WIEKU, RYCINA N. ORDY


ie­dłu­go po tej tran­sak­cji za­mek zos­tał zmo­der­ni­zo­wa­ny i peł­nił od­tąd fun­kcję głów­nej sie­dzi­by bis­ku­pów na zie­miach pa­łuc­kich zas­tę­pu­jąc wy­słu­żo­ny i poz­ba­wio­ny wa­lo­rów ob­ron­nych dwór w Żni­nie. Po za­koń­czo­nej w 1436 ro­ku roz­bu­do­wie gmach przez pe­wien czas słu­żył rów­nież ja­ko wię­zie­nie dla prze­ciw­ni­ków koś­cio­ła i 'nie­po­słusz­nych' księ­ży, w szcze­gól­noś­ci o­sób sprzy­ja­ją­cych pręż­nie dzia­ła­ją­ce­mu w tym o­kre­sie ru­cho­wi hu­sy­ckie­mu. Po­mi­mo kosz­tow­nych in­wes­ty­cji na prze­szko­dzie do dal­sze­go roz­wo­ju wa­row­ni sta­nę­ły wkrót­ce wy­da­rze­nia po­li­tycz­ne i de­cyz­je ad­mi­nis­tra­cyj­ne, któ­re u­wa­run­ko­wa­ły jej u­pa­dek. Za­koń­cze­nie woj­ny trzy­nas­to­let­niej przez pod­pi­sa­nie w 1466 ro­ku 2. po­ko­ju to­ruń­skie­go spo­wo­do­wa­ło bo­wiem ut­ra­tę przez tą lo­kac­ję na zna­cze­niu stra­te­gicz­nym. Rów­nież bis­ku­pom co­raz rza­dziej by­ło po dro­dze do We­ne­cji i os­ta­tecz­nie w związ­ku z prze­pro­wa­dzo­ną przez bis­ku­pa Ja­ku­ba Sien­nę re­for­mą ad­mi­nis­tra­cyj­ną za­pad­ła de­cyz­ja o lik­wi­da­cji zam­ku. Tym sa­mym w la­tach 1479-80 do­ko­na­ła się roz­biór­ka mu­rów zam­ko­wych, a u­zys­ka­ne w ten spo­sób ma­ter­ia­ły bu­dow­la­ne pos­łu­ży­ły do wznie­sie­nia no­wej mu­ro­wa­nej re­zy­den­cji ar­cy­bi­skup­iej w Żni­nie. We­nec­ja by­ła więc jed­ną z nie­licz­nych na Ni­żu Pol­skim sie­dzib ob­ron­nych, któ­re przes­ta­ły funk­cjo­no­wać już u schył­ku śred­nio­wie­cza.


IMG BORDER=1 style=

WIDOK ZAMKU OD STRONY DAWNEGO PRZEJAZDU BRAMNEGO



Swą naz­wę We­nec­ja zaw­dzię­cza przy­pusz­czal­nie ma­low­ni­cze­mu po­ło­że­niu nad wo­dą po­mię­dzy trze­ma zbior­ni­ka­mi wod­ny­mi: je­zio­rem Skrzyn­ką, We­nec­kim i Bis­ku­piń­skim. Za­pew­ne wpro­wa­dził ją do ob­ie­gu Mi­ko­łaj Na­łęcz dos­trze­ga­jąc po­do­bieńs­two lo­ka­li­zacji po­mię­dzy je­go o­sa­dą i słyn­ną sto­li­cą do­żów. Ge­ne­zę naz­wy przy­wo­łu­ją rów­nież nie­licz­ne le­gen­dy, jak choć­by ta o właś­ci­cie­lu, któ­ry wziął so­bie za żo­nę pan­nę ma­rzą­cą o u­ro­kach Ad­ria­ty­ku. Gdy przy­wiózł ją do swej ro­do­wej sie­dzi­by miał jej rzec: - Masz tu swo­ją We­nec­ję! - i tak już zos­ta­ło.



ZAMEK WG M. KOKOSZYŃSKIEGO, 1985



a­row­nia Mi­ko­ła­ja z Cho­mią­ży zbu­do­wa­na zos­ta­ła na na­tu­ral­nym wznie­sie­niu, w przes­my­ku po­mię­dzy je­zio­ra­mi Bis­kup­skim i We­nec­kim, w miej­scu o wy­so­kich wa­lo­rach ob­ron­nych. Skła­da­ła się ona z czwo­ro­bocz­ne­go na­ry­su ceg­la­nych mu­rów ob­wo­do­wych o bo­ku 33 met­ry i pow­ierz­chni po­nad 1120 met­rów kwad­ra­to­wych, zaj­mu­ją­cej pół­noc­no-wschod­ni na­roż­nik czwo­ro­bocz­nej wie­ży głów­nej, z do­mu miesz­kal­ne­go wy­peł­nia­ją­ce­go kur­ty­nę za­chod­nią o­raz wy­su­nię­te­go przed mu­ry ob­wo­do­we przed­bra­mia, gdzie po­pro­wa­dzo­no wjazd na dzie­dzi­niec zam­ko­wy. Do­dat­ko­wym e­le­men­tem ob­ron­nym by­ła o­ta­cza­ją­ca przed­mu­rze fo­sa, któ­rej brze­gi u­moc­nio­no drze­wem. Przed 1436 bis­ku­pi po­więk­szy­li pro­gram u­żyt­ko­wy wa­row­ni wzno­sząc no­we po­miesz­cze­nia, w tym ka­pli­cę. Pod nad­zo­rem spro­wa­dzo­ne­go z Mo­raw Grze­go­rza z Os­se­ku zmo­der­ni­zo­wa­no for­ty­fi­ka­cje o­ta­cza­jąc za­mek dru­gą li­nią mu­ru na pla­nie pię­cio­ką­ta z po­łud­nio­wą kur­ty­ną za­ła­ma­ną w an­guł, wy­po­sa­żo­ne­go w u­sy­tu­o­wa­ne w je­go na­ro­żach cy­lin­drycz­ne pro­ba­ste­je u­moż­li­wia­ją­ce pro­wa­dze­nie sku­tecz­ne­go og­nia ar­ty­le­ryj­skie­go. Ob­sa­dzo­no je dzia­ła­mi mio­ta­ją­cymi ka­mien­ne ku­le o śred­ni­cy do 25 cm.


PLAN ZAMKU Z POŁOWY XV WIEKU (PO MODERNIZACJI) WG CZ. SIKORSKIEGO, ŹRÓDŁO: LEKSYKON ZAMKÓW W POLSCE



REKONSTRUKCJA ZAMKU WENECKIEGO WG J. SALMA, ŹRÓDŁO: LEKSYKON ZAMKÓW W POLSCE



rzez wie­le lat re­lik­ty zam­ku po­zos­ta­wa­ły w za­pom­nie­niu skry­wa­ne przez szczel­ną wars­twę zie­mi i za­roś­li. Przy­chyl­ne dla nich cza­sy na­desz­ły w la­tach 60. XX wie­ku, gdy sta­ły się przed­mio­tem ba­dań archi­tek­to­nicz­no-ar­che­o­lo­gicz­nych, pod­czas któ­rych mu­ry wa­row­ni od­sło­nię­to i za­bez­pie­czo­no w for­mie trwa­łej ru­iny. W sta­nie ta­kim po­zo­sta­je ona do dziś. Dzie­dzi­niec zam­ko­wy u­do­stęp­nio­ny jest dla tu­rys­tów w ok­re­sie let­nim w godz. 9-18 po za­ku­pie bi­le­tu u­po­waż­nia­ją­ce­go jed­no­cześ­nie do zwie­dze­nia u­sy­tu­o­wa­nej w naj­bliż­szym są­siedz­twie Mu­ze­um Ko­lei Wąs­ko­to­ro­wej. W ro­ku 2015 bi­let ten kosz­to­wał 10 zł.


IMG  BORDER=1 style= IMG  BORDER=1 style=

IMG  BORDER=1 style= IMG  BORDER=1 style=

CZĘŚCIOWO ZREKONSTRUOWANE MURY ZAMKOWE; NA DOLE PO PRAWEJ POZOSTAŁOŚCI XV-WIECZNEGO NARYSU OBRONNEGO



e­nec­ja po­ło­żo­na jest o­ko­ło 10 km na po­łud­nie od Żni­na, w cen­trum re­gio­nu kul­tu­ro­we­go zwa­ne­go Pa­łu­ka­mi. W se­zo­nie let­nim do zam­ku do­je­chać moż­na ko­lej­ką tu­rys­tyc­zną, po se­zo­nie zda­ni jes­teś­my już tyl­ko na włas­ne środ­ki trans­por­tu - sa­mo­chód za­par­ko­wać na­le­ży w pob­li­żu skan­se­nu. Ru­i­na wzno­si się w kie­run­ku po­łud­nio­wym od dro­gi na roz­leg­łych, poz­ba­wio­nych wy­so­kiej roś­lin­noś­ci łą­kach, jest więc dos­ko­na­le wi­docz­na z dal­szej od­leg­łoś­ci. (mapa)




I. T. Kaczyńscy: Zamki w Polsce północnej i środkowej, Muza 1999
L. Kajzer: Małe czy duże czyli o tzw. zamkach rycerskich na Niżu Polskim, DiG 2002
L. Kajzer, J. Salm, S. Kołodziejski: Leksykon zamków w Polsce, Arkady 2001
R. Rogiński: Zamki i twierdze w Polsce, IWZZ 1990
B. Wernichowska, M. Kozłowski: Duchy polskie, PTTK Kraj 1985
W. Zajączkowski: Biskupin - rezerwat archeologiczny, Zet 2009


IMG  BORDER=1 style= IMG  BORDER=1 style=

WIDOK ZAMKU Z PERONU TURYSTYCZNEJ KOLEJKI POWIATOWEJ



Szubin - ruina zamku rycerskiego XIVw., 20 km
Grocholin - renesansowy dwór obronny XVIw, 32 km
Gołańcz - ruina zamku rycerskiego XIVw., 39 km



Warto zobaczyć również


Usytuowane w bezpośrednim sąsiedztwie zamku Muzeum Kolei Wąskotorowej będące jednym z naj­więk­szych te­go ty­pu o­biek­tów w Eu­ro­pie. Je­go eks­p­ozyc­ja przed­sta­wio­na jest w for­mie „du­że­go dwor­ca ma­łej ko­lej­ki” i po­cho­dzi głów­nie z cza­sów funk­cjo­no­wa­nia Żniń­skiej Ko­lei Po­wia­to­wej o­raz Byd­gos­ko-Wy­rzys­kich Ko­lei Do­jaz­do­wych. Two­rzy ją m.in. sie­dem­naś­cie kie­szon­ko­wych pa­ro­wo­zów, wa­go­ny o­so­bo­we i spec­ja­lis­tycz­ne o­raz za­byt­ko­wa in­fra­struk­tu­ra ko­le­jo­wa: po­cze­kal­nia, bud­ka dróż­ni­ka, tran­spor­to­we u­rzą­dze­nia tech­nicz­ne, żu­ra­wie itd. Do mu­ze­um kur­su­ją wa­go­ny Żniń­skiej Ko­lei Po­wia­to­wej ob­słu­gu­ją­ce w se­zo­nie let­nim at­rak­cyj­ną tra­sę tu­rys­tycz­ną Żnin-We­nec­ja-Bis­ku­pin-Gą­sa­wa.


IMG

IMG

IMG

IMG

IMG

IMG

IMG

IMG

IMG

IMG

IMG

IMG




Położony na przeciwległym brzegu jeziora Biskupińskiego re­zer­wat ar­che­o­lo­gic­zny z naj­słyn­niej­szą w Eu­ro­pie Środ­ko­wej re­kon­struk­cją ob­ron­nej o­sa­dy zwią­za­nej z funk­cjo­nu­ją­cą przed 2500 la­ty na tych zie­miach ku­ltu­rą łu­życ­ką. Na jej te­re­nie znaj­do­wa­ło się po­nad 100 do­mostw u­sy­tu­o­wa­nych rzę­do­wo wzdłuż mosz­czo­nych drew­nem 11 u­lic, zam­knię­tych w o­wa­lu i bro­nio­nych drew­nia­no-ziem­nym wa­łem o dłu­goś­ci 650 met­rów o­raz zbu­do­wa­nym z u­koś­nie wbi­tych pa­li fa­lo­chro­nem o sze­ro­koś­ci od 2 do 9 met­rów. Sza­cu­je się, że w ok­re­sie świet­noś­ci gro­du za­miesz­ki­wa­ło go o­ko­ło 1000 o­sób. Op­rócz częś­cio­wej re­kon­struk­cji o­sa­dy ob­ron­nej w Bis­ku­pi­nie funk­cjo­nu­je rów­nież mu­ze­um, a tak­że pom­niej­sze skan­se­ny: wios­ka ne­o­li­tyc­zna z e­po­ki ka­mie­nia, wios­ka wczes­no­pias­tow­ska czy no­wo­żyt­ne gos­po­dar­cze za­bu­do­wa­nia pa­łuc­kie.


IMG

IMG

IMG

IMG

IMG

IMG

IMG

IMG

IMG

IMG

IMG

IMG




STRONA GŁÓWNA

tekst: luty 2016
fotografie: lipiec 2010