|
oczątki swego istnienia Połczyn wiąże z rodem Gryfitów, którzy przypuszczalnie w XII wieku zbudowali tutaj drewniano-ziemny zespół obronny, umocniony w końcu XIII stulecia przez księcia Bogusława IV. Wspomniany gród stanowił posiadłość książęcą do początkowych lat XIV wieku, wtedy bowiem książę Warcisław IV przekazał warownię Hassowi z rycerskiej rodziny Wedlów. Wykorzystując stare założenie wkrótce Wedlowie wznieśli na jego miejscu nowy zamek; musieli się jednak z niego dość szybko wyprowadzić, ponieważ już w 1389 Połczyn powrócił (zbrojnie?) w ręce Gryfitów, którzy następnie oddali go rodzinie Manteuffel. Warownia zapewne składała się wtedy z bliżej nieokreślonej liczby budynków wpiętych w pięcioboczny zarys murów obwodowych i z usytuowanego na północ od części centralnej podzamcza. W 1500 gmach spłonął, co zmusiło ówczesnego właściciela Kurta Manteuffel'a do inwestycji przy jego późniejszej rekonstrukcji. W latach 1515-25 na miejscu dawnego założenia wzniesiono skrzydła południowe i północne, a być może także czworoboczną wieżę na planie o bokach 12,1x12,6 metra. W roku 1654 zamek trafił w ręce rodziny von Krockow. Jeden z jej przedstawicieli, gen. Antoni von Krockow zmęczony dotychczasową formą rozkazał w latach 1770-72 zburzyć mury starej rezydencji i na jej miejscu pobudował oparty na średniowiecznych fundamentach barokowy pałac. Obiekt ten został w XIX wieku wykupiony przez miasto i po kolejnych przekształceniach funkcjonował jako siedziba poczty, a następnie budynek mieszkalny. Po zniszczeniach II wojny światowej zabytek wyremontowano z przeznaczeniem na siedzibę placówek kulturalno-oświatowych.
|